Getest: de GR5: inspanning of ontspanning?

Wandelen is al eventjes uitgeroepen tot de hype van 2020. Je zou er beter van slapen, afvallen, het maakt je hoofd leeg en je wordt er gelukkiger van. Na een lange lockdown moesten we dat dus wel testen. Een paar mailtjes met Katleen van Walk The Kat later en deze twee stadsmussen hadden zich ingeschreven om een stuk van de GR5, het Grote Routepad tussen Hoek van Holland en Nice te wandelen. Zo gaat-ie goed, zo gaat-ie beter, alweer ne kilometer…

Tekst: Elise Vandoninck
Foto’s: Benjamin Martijn, Elise Vandoninck

Dag 1: de helse rit naar het zuiden

“Wat gaan jullie doen? Op wandelvakantie?” Er klinkt ongeloof in de stem van onze vrienden als ik hen over onze zomerplannen vertel. Toegegeven: het ligt buiten onze comfortzone want we zijn alles behalve sportief te noemen, buiten een caféritje met de retrokoersfiets en het feit dat we in Antwerpen alles met de fiets doen. En ja, normaal gezien zijn we meer het auto – AirBnB – rondreis – lekker-eten-en-drinken-type. 

    Het zicht op Nessonvaux vanuit de B&B van Katleen

    Het zicht op Nessonvaux vanuit de B&B van Katleen
    © Benjamin Martijn

    Maar Corona doet een mens wel eens zotte dingen doen en wanneer ik toevallig op de website van Aux Quatre Bonniers en de zustersite Walk The Kat kom, ben ik verkocht. Want we gaan dan wel wandelen, maar zonder onze luxetjes op te geven: onze bagage wordt vervoerd, elke avond wacht ons een B&B, we volgen een goed aangeduide route. Avontuur voor beginners dus.

    Dus mail ik Katleen, de eigenares van Aux Quatre Bonniers: ‘We willen een midweek weg, wandelen, even weg uit de drukte van de stad.’ De lusvormige wandeltochten rond haar eigen B&B blijken al vol te zitten, maar Katleen stelt een stuk GR5 voor, van Nessonvaux tot Vielsalm. De tv-serie achterna dus.

    De voorpret begint 10 dagen op voorhand wanneer we een verrassingspakket van Kathleen in de bus krijgen. We krijgen toch ook een beetje gezonde stress als we de Compeed zien en als het weer plots omslaat en regen en nog eens regen aangeeft. Ja maar mannekes, dat hadden we niet afgesproken. Voeg daarbij een helse tocht uit Antwerpen en een fout in onze agenda waardoor mijn lief nog een afspraak moet afzeggen en je kan je de omstandigheden voorstellen: helemaal opgefokt komen we in Aux Quatre Bonniers aan.
    Maar het huis bovenop de heuvel, uittorenend boven het dorp van Nessonvaux maakt ons meteen rustig. Het bulkt van de boeken, er is een sauna in onze kamer, en in een streepje zon genieten we van een kaas- en charcuterieplank met lokale producten. Laat maar komen die 26 kilometer morgen!

    DAG 2: Kaarsje branden

    Nessonvaux – Spa

    Na een stevig ontbijt met zelfgebakken lekkernijen en een eitje moet de tocht een – euh – eitje zijn. Katleen stopt ons nog een uitgebreid lunchpakket toe en weg zijn we. Vandaag wandelen we het langste stuk: 26 kilometer tot in Spa. En als we de kaart bekijken zien we vooral een lijn die de hoogte inschiet: klimmen dus!

    Start GR5

    Hey ho!
    © Elise Vandoninck

    Start GR5

    GR5, let’s go!
    © Elise Vandoninck

    Na een flinke stijging uit Nessonvaux komen we aan een kruis met bankje

    Na een flinke stijging uit Nessonvaux komen we aan een kruis met bankje
    © Benjamin Martijn

    Na een kleine twee uur wandelen voelen we ons plots ‘verlicht’. We zijn in het bekende bedevaartsoord Banneux, waar elk jaar tot 700.000 gelovigen komen bidden. Volgens de overlevering verscheen Maria in 1933 hier acht keer voor het twaalfjarige meisje Mariette Beco. Nog datzelfde jaar werd er een kapel gebouwd, en met de jaren groeide het uit tot een enorm Mariabedevaartsoord. Vandaag is het er kalm, op een paar zusters en grootouders met hun kleinkinderen na. Op een bankje aan het huis van Mariette Beco drinken we een tasje thee en snoepen we van de zelfgebakken muffins van Katleen. In de kapel branden we een kaarsje dat onze ongeoefende kuiten de tocht mogen doorstaan. Ook als je niet gelovig bent is dit een bijzondere plek. Vooral de honderden tegels waarop mensen Maria bedanken, maken indruk.

    De indrukwekkende bedankplaatjes voor Maria in Banneux

    De indrukwekkende bedankplaatjes voor Maria in Banneux
    © Benjamin Martijn

    Pauze aan het huis van Mariette in Banneux

    Pauze aan het huis van Mariette in Banneux
    © Benjamin Martijn

    Banneux

    Banneux
    © Benjamin Martijn

    Na nog een uurtje zoeken we een malse wei om te picknicken. Eindelijk kunnen we de mysterieuze blikken doosjes die Katleen ons meegaf unboxen. Het blijken geen bokes te zijn, maar een parelcouscoussalade met avocado, spinazie en ander lekkers en een pastasalade met kip en lokale kruidenkaas. Van een verrassing gesproken! We zijn intussen halfweg, en de zwaarste klim is voorbij.

    De volgende kilometers gaat het gestaag door bossen en weilanden. We eindigen zigzaggend door een sprookjesachtig bos langs het riviertje de Vieux Spa en plots duiken de eerste statige villa’s van het kuuroord Spa op. We zijn bezweet, hebben overal pijn en voelen ons een beetje verwilderd, maar zijn wel voldaan. Wat is het dan fijn als je bagage al op de kamer staat en er een lekkere douche is. Ver geraken we die avond niet meer, maar dat is helemaal ok: vlak over het hotelletje zit Brasserie des Bobelines in een prachtig pand uit de 19e eeuw. Hier kwamen de Bobelins en Bobelines, de rijke kuurgasten, zich tijdens de Belle Epoque vermaken. Nu is het een microbrouwerij waar je ook iets kan eten. Na één biertje voelen we ons al licht in het hoofd. Zalig.

    In dit statige pand in Spa zit nu Brasserie des Bobelines

    In dit statige pand in Spa zit nu Brasserie des Bobelines
    © Benjamin Martijn

    Evaluatie wandeldag 1:

    • Stijf maar we kunnen nog gaan
    • Lekkere biertjes in microbrasserie Bobelines
    • Ahhhh, de stilte!
    Schol op 26 kilometer in onze benen!

    Schol op 26 kilometer in onze benen!
    © Elise Vandoninck

    DAG 3 Het toppunt van onze trip

    Spa – Stavelot

    Aan het ontbijt blijken we de enige hotelgasten te zijn en dus worden we extra in de watten gelegd. Met een grote glimlach vult de poetsvrouw die er aan het werk is onze thermos met thee en ze wenst ons veel ‘courage’. ‘Zotten’ zien we ze denken. In Antwerpen regent het intussen fel, maar in Spa zijn de weergoden ons nog goedgezind. Via een stevige klim trekken we ons uit het dal van Spa. Al snel komen we weer in de magische bossen rond het stadje, waar de ijzerhoudende bronnen zich bevinden. We kronkelen door het bos via houten bruggetjes die naar lokale artiesten zijn vernoemd. Het is eens iets anders dan een straatnaam, plaquette of standbeeld ter nagedachtenis krijgen.

    De bossen rond Spa hebben iets magisch. Ons pad kronkelt mee met het riviertje.

    De bossen rond Spa hebben iets magisch. Ons pad kronkelt mee met het riviertje.
    © Benjamin Martijn

    Vingerhoedskruid kleurt onze route paars

    Vingerhoedskruid kleurt onze route paars
    © Benjamin Martijn

    de Promenade des Artistes net buiten Spa. Lokale artiesten kregen hier een brug met hun naam.

    De Promenade des Artistes net buiten Spa. Lokale artiesten kregen hier een brug met hun naam.
    © Elise Vandoninck

    Aan de Source Pouhon Delcor houden we theepauze. Drie jonge gasten passeren, met rugzak en tent. Ik voel me jaloers en opgelucht tegelijk. Ik ben jaloers op hun jeugdigheid, en opgelucht dat wij gewoon met een licht rugzakje aan het wandelen zijn en vanavond in een zacht bed kunnen neerploffen. 37, het blijft schipperen tussen je jong voelen en toch moeten toegeven dat je wat gepamperd wil worden.

    Al de hele voormiddag zijn we aan het stijgen, maar omdat het over een afstand van 10 kilometer is, voelt het niet heel zwaar aan. We zijn dan ook onderweg naar het hoogste punt van de GR5 in België, op 572 meter. Pas in de Vogezen gaat het Grote Routepad hoger.

    Duizend tinten groen, zou je wandelen in de Ardennen kunnen noemen. Het mos onderaan de dennenbossen, de groene weilanden, gemengde hagen, loofwouden én varens. Zeker in de Fagnes de Malchamps, het minder bekende zusje van de Hoge Venen, zijn er hele varenweiden. Net of we door een bewaard stuk prehistorie lopen. Maar, lezen we op het informatiebord, er was heel wat menselijke hulp nodig om het oorspronkelijke ven te herstellen.

    Les Fagnes de Malchamps: het minder bekende zusje van de Hoge Venen

    Les Fagnes de Malchamps: het minder bekende zusje van de Hoge Venen
    © Benjamin Martijn

    Vanop de uitkijktoren heb je 360° zicht over de omgeving

    Vanop de uitkijktoren heb je 360° zicht over de omgeving
    © Benjamin Martijn

    Midden in de venen staat er een monument voor de Britse Royal Air Force, waarvan een vliegtuig werd neergeschoten door een Duitse straaljager in de nacht van 22 op 23 april 1944. Nadat we vanop de uitkijktoren een fenomenaal 360°-zicht op de omgeving hebben, verlaten we de venen en stappen we afwisselend bergaf en bergop door kleine dorpjes, langs weiden en bossen. Na een machtige afdaling en via een spannend tunneltje staan we plots weer in de bewoonde wereld: Bonjour Stavelot!

    Stavelot heeft stijl, onze B&B ook. De uitbaatster verwijst ons naar de plaatselijke friterie, recht over de imposante abdij, om iets te eten. En effectief: de caféspaghetti is er heel lekker. Terwijl het water intussen met bakken uit de hemel valt, evalueren wij op het terras met een streekbiertje onze dag.

    Een prachtige Porsche in Stavelot. Zou hij op het parcours van Spa-Francorchamps hebben gereden?

    Een prachtige Porsche in Stavelot. Zou hij op het parcours van Spa-Francorchamps hebben gereden?
    © Benjamin Martijn

    Evaluatie wandeldag 2:

    • Leve reliëf! Wat missen we die uitzichten in Antwerpen! En hoe fijn is het om nog echt dorpskernen te hebben en daarna meteen weer in het groen te zitten en niet in de zoveelste suburb of randgemeente.
    • Leve frituren waar je uit een heel gamma streekbieren kan kiezen!
    • Leve parasollen zodat je ook in de regen op het terras kan blijven zitten!
    Spaghetti

     Caféspaghetti en een lokaal bier (uit Gouvy), terwijl het naast onze parasol regent dat het giet. Trouwens: de wolf is het symbool van Stavelot. Overal duikt hij wel op in het straatbeeld.
    © Elise Vandoninck

    DAG 4 Leve oerbomen!

    Stavelot –  Vielsalm

    Vandaag zijn we lui. En het regent. Dus blijven we lekker lang ontbijten en wachten we tot het ergste voorbij is. Net zoals de voorbije twee dagen begint de dag met een klim uit het stadje, voorbij een oorlogsmonument, tot we uiteindelijk bij een boerderij aankomen. Het is een bucolisch tafereel: de boerderij, een kapelletje met bankje erbij, perfecte houtstapels. Tijd voor een pauzeke.  ‘Wat doet dat met een mens, als je woont op een plaats met zo’n uitzicht?’ mijmert mijn lief. ‘Zou je je dan verheven voelen of net heel klein?’

    Een royaal ontbijt in Stavelot

    Een royaal ontbijt in Stavelot
    © Elise Vandoninck

    Au revoir, Stavelot! Je was leuk!

    Au revoir, Stavelot! Je was leuk!
    © Benjamin Martijn

    Naast groen is onze route ook paars: drie dagen lang al houdt vingerhoedskruid ons gezelschap en aan de struiken zijn de myrtilles, de wilde bosbessen, rijp. Het geeft goesting om eind augustus terug te keren, als ook de braambessen plukklaar zijn. Na de natte nacht en ochtend is alles nat, dus ook ons gat als we gaan picknicken. Maar na drie dagen buiten kan ons dat eigenlijk niet zo veel meer schelen. Net alsof we al wat meer een met de natuur zijn geworden.

    Na de middag gaan de hemelsluizen pas echt open. Gelukkig kunnen we schuilen onder een knoert van een sequoia, totdat die het ook opgeeft en we alsnog kletsnat worden. Tegen dat we in Vielsalm zijn, zijn we grotendeels weer opgedroogd. Aankomen in Vielsalm valt wat tegen: het is er commercieel en toeristisch. Die drukte zijn we niet meer gewend. We halen wat snacks en een biertje in de supermarkt en drogen aan het meertje van Vielsalm op in de zon die intussen weer is komen piepen.

    Uitrusten aan een mooie boerderij met kapelletje

    Uitrusten aan een mooie boerderij met kapelletje
    © Benjamin Martijn

    Evaluatie wandeldag 3:

    • Leve oerbomen om onder te schuilen.
    • Drie dagen echt wandelen-wandelen is voor ons precies genoeg. Meer moest dat niet zijn. Maar zeker ook niet minder. Want de eerste dag moet je toch wat in kadans komen en de trage manier van reizen over je laten komen.
    • Zouden we hier kunnen wonen? Wat als je hier jong bent? Wat moet je dan in godsnaam doen?
    Je klein voelen tussen deze kolossen

    Je klein voelen tussen deze kolossen
    © Benjamin Martijn

    DAG 5 Le ravitaillement pour l’Anvers

    We ontwaken in onze B&B in het rustige Salmchâteau, op zo’n 2 kilometer van Vielsalm. Al voor de vierde ochtend op rij genieten we van een zalig ontbijt met zelfgemaakte confituur, yoghurt en appeltaart. Vandaag geen grote wandeling meer, maar een mooie treinrit terug naar de B&B van Katleen in Nessonvaux, waar de auto staat.

    En ook al was het geen exotische trip, toch wil ik enkele souvenirs mee naar huis nemen. Ik doe niets liever dan op vakantie in de plaatselijke supermarkt te gaan winkelen en lokale specialiteiten of bijzondere etenswaren mee te nemen. We kopen wat van de biertjes die we in Spa dronken en Katleen raadt ons aan om nog even naar ‘Chez Kelly et Hugue’ te gaan, de melkcoöperatieve. We kopen er de fantastisch lekkere Meule du Plateau (een beetje zoals Comté) en natuurlijk een Herve-kaas, gerijpt met Peket, de Waalse jenever. We zijn immers in de streek!

    Onze terugtocht naar Antwerpen verloopt gelukkig vlotter dan de heenweg, zodat onze ontstresskuur van de voorbije dagen niet meteen om zeep is. Cakewalk, de ludieke stappenteller op mijn smartphone, is door het dolle heen. Met meer dan 103.000 stappen stuurt hij me dat ik hem niet meer ga nodig hebben als ik zo blijf voortdoen. Mij goed hoor! Wanneer zijn we terug weg?